Goede voornemens daar doe ik toch niet aan of wel?
Ze starten vaak met hoop, maar voelen al zwaar voordat het nieuwe jaar begint. Niet omdat je niets wilt veranderen, maar omdat eerdere afvalpogingen nog meetellen. Goede voornemens mislukken zelden door gebrek aan motivatie. Ze lopen vast op hoge verwachtingen, strengheid en het idee dat alles in één keer anders moet. Afhaken voelt dan veiliger dan opnieuw beginnen. Het laat zien waarom stoppen soms logisch voelt en waarom juist een ander soort begin het verschil kan maken.
Waarom jij al kunt afhaken vóór het nieuwe jaar begint
Je zegt het terloops. Alsof het niets is. “Goede voornemens? Daar doe ik niet meer aan.”
Het klinkt nuchter. Bijna volwassen. Alsof je erboven staat en het allemaal wel gezien hebt.
Maar als je eerlijk bent, zit er iets anders onder. Geen onverschilligheid, maar voorzichtigheid.
Goede voornemens mislukken zelden omdat jij niets wilt veranderen. Ze mislukken omdat eerdere pogingen nog meetellen. Dat moment waarop je dacht dat dit het zou worden, dat het nu écht anders zou zijn en dat het toch weer mislukte. Die herinnering zit zo in je hoofd gegrift dat een frisse start vaak al met 2-0 achterstaat.
Ruim voordat het aftellen begint, heb jij de beslissing soms al genomen. Geen lijstje dit jaar. Plannen worden niet uitgewerkt. Dit jaar geen groot begin. Niet omdat er niets te verbeteren valt, maar omdat het einde te bekend voelt. Zoveel vrouwen stoppen niet halverwege januari, maar al in december. Jij misschien ook.
Niet starten voelt veilig. Als je niet begint, hoef je jezelf ook niets te beloven. Niet het gesprek met jezelf aangaan, geen uitleg en vooral geen schuldgevoel. Zo wordt “ik doe er niet meer aan” geen statement, maar een beschermlaag.
Toch wringt dat… want onder die beslissing blijft vaak iets knagen omdat je het wel wilt. Minder wegen. Gewoon vol zitten na een maaltijd. Minder snaaien. Alleen zonder de prijs van opnieuw falen. Dat spanningsveld maakt de aanloop naar januari zo beladen. Het gaat niet over het nieuwe jaar, maar over alles wat eraan voorafging
Januari legt alles onder een vergrootglas
Na december voelt alles zwaarder. Je lichaam, hoofd en die blik in de spiegel. De feestdagen zijn voorbij. De afleiding ook. Wat overblijft, is reflectie, vergelijken en conclusies trekken.
Januari is geen neutrale startmaand. Het is een vergrootglas. Alles wat wringt, lijkt zichtbaarder. Alles wat niet lukte, krijgt extra gewicht.
Juist in die maand een beetje lief zijn voor jezelf, vraagt veel van je. Zachtheid voelt soms als toegeven. Terwijl strengheid voelt als controle. Daarom kies je misschien automatisch voor dat laatste.
Maar controle zonder uitwijkmogelijkheden houdt geen stand. Zeker niet in een maand die al zoveel van je vraagt.
Waarom je steeds uitstelt terwijl je wel wil beginnen
Als het begin te groot voelt, wordt uitstellen aantrekkelijk. Niet vandaag, maandag ga ik starten. Of na de vakantie, wanneer alles weer normaal is.
Dat klinkt verstandig. Alsof je jezelf ruimte geeft. In werkelijkheid schuift het ongemak gewoon mee. Het begin blijft groot. De druk verdwijnt niet, maar verandert van vorm.
Maandag voelt overzichtelijker dan 1 januari. Minder symbolisch. Minder publiek. Toch blijft het een belofte aan jezelf en precies daar zit de spanning. Beloftes zijn kwetsbaar als je ze vaker niet hebt waargemaakt.
Hoe langer je het moment uitstelt, hoe zwaarder het begint te voelen. Niet omdat je wens verdwijnt, maar omdat je hoofd zich blijft voorbereiden.
Zo blijft het idee leven, maar komt de beweging niet op gang. Ondertussen groeit het verhaal dat beginnen gewoon niet jouw ding is. Terwijl het echte probleem zelden het begin is, maar de manier waarop dat begin wordt neergezet.
Het bekende lijstje dat elk jaar weer faalt
De inhoud van goede voornemens verandert weinig. Het jasje soms wel, maar de kern blijft hetzelfde. Afvallen, minder drinken, stoppen met roken, meer bewegen. Voor jou staat afvallen boven dat lijstje, juist omdat je het al zo vaak hebt geprobeerd.
Je herkent dit lijstje moeiteloos en waarschijnlijk herken je ook het gevoel dat erbij hoort. De lichte hoop, gevolgd door twijfel. Het idee dat anderen het makkelijker doen. Dat zij wél doorzetten en dat jij blijkbaar iets toch niet goed doet, ook al doe je hetzelfde.
Succes is zichtbaar, terwijl twijfel dat niet is. Je ziet de resultaten van anderen, maar niet hun strijd. Daardoor voelt falen persoonlijk, terwijl het eigenlijk iets is wat bijna iedereen meemaakt.
Het geeft je een stille boodschap dat het probleem bij jou ligt. Dat jij moet veranderen. Harder je best moet doen. Meer discipline moet tonen en juist die gedachte maakt de start zo zwaar.
Want als het probleem bij jou ligt, wordt elke misstap bewijs en bewijs is moeilijk te dragen als je al twijfelt aan jezelf.
Hoge verwachtingen maken goede voornemens kapot
Goede voornemens starten vaak streng. Vol overtuiging en dit keer anders. Nu echt, alsof strengheid zekerheid biedt.
Die toon voelt daadkrachtig. Tot het leven zich aandient. Een nacht van 4 uurtjes slaap. Een volle, chaotische werkdag. Een moment waarop je gewoon zin hebt in iets vertrouwds.
Wat klein begint, wordt snel groot gemaakt. Een glas wijn wordt geen moment, maar een oordeel. Een avond snacken voelt niet als een keuze, maar als falen. Zo verdwijnt het oorspronkelijke doel naar de achtergrond en neemt schuldgevoel de hoofdrol over.
Die verschuiving is funest. Want waar schuldgevoel zit, verdwijnt nieuwsgierigheid en zonder nieuwsgierigheid is er weinig ruimte om te leren.
Niet je actie is het probleem, maar hoe je die beoordeelt. Zodra elke afwijking voelt als een mislukking, wordt stoppen aantrekkelijker dan doorgaan. Niet omdat je geen motivatie hebt, maar omdat het emotioneel veiliger is.
Waarom je gedrag terugkomt zonder dat je het wilt
Veel goede voornemens gaan over wat jij moet veranderen. Minder eten, meer bewegen en andere keuzes maken. Wat vaak ontbreekt, is de vraag waarom bepaald gedrag er überhaupt is.
Sommige momenten voelen lastig. Ontspanning en eten raken verweven en vermoeidheid versnelt automatische keuzes.
Zonder die context blijft gedrag terugkomen. Niet omdat jij het niet snapt, maar omdat gewoonte sneller is dan intentie. Zodra je hoofd moe is, neemt de automatische piloot het over. Dat is geen zwakte, dit is menselijk. Verandering vraagt daarom meer dan een lijstje. Het vraagt aandacht voor wat eronder ligt en precies dat krijgt zelden ruimte in goede voornemens. Zolang je gedrag los ziet van de situatie waarin het ontstaat, blijf je vechten tegen jezelf en dat gevecht win je zelden lang.
Vermoeidheid van opnieuw proberen
Je wilt vaak nog steeds iets anders. Niet lusteloos op de bank zitten omdat je geen energie meer hebt. Vertrouwen dat het nu wel lukt en niet meer 24/7 aan eten denken. Wat je niet meer wilt, is opnieuw die teleurstelling voelen.
Elke poging die strandde, laat iets achter. Daardoor voelt een nieuwe start niet fris, maar beladen. Alsof je jezelf iets belooft dat je al niet meer helemaal gelooft.
Stoppen met goede voornemens kan dan voelen als wijsheid of zelfkennis. Terwijl het vaak vooral vermoeidheid is. Moe van het steeds opnieuw moeten.
Die vermoeidheid verdient erkenning. Niet als eindpunt, maar wel als signaal.
Waarom stoppen veiliger voelt dan doorgaan
Veel goede voornemens gaan over wat jij moet veranderen. Minder eten, meer bewegen en andere keuzes maken. Wat vaak ontbreekt, is de vraag waarom bepaald gedrag er überhaupt is.
Sommige momenten voelen lastig. Ontspanning en eten raken verweven en vermoeidheid versnelt automatische keuzes.
Zonder die context blijft gedrag terugkomen. Niet omdat jij het niet snapt, maar omdat gewoonte sneller is dan intentie. Zodra je hoofd moe is, neemt de automatische piloot het over.
Dat is geen zwakte, dit is menselijk. Verandering vraagt daarom meer dan een lijstje. Het vraagt aandacht voor wat eronder ligt en precies dat krijgt zelden ruimte in goede voornemens. Zolang je gedrag los ziet van de situatie waarin het ontstaat, blijf je vechten tegen jezelf en dat gevecht win je zelden lang.
Waarom je geen groter plan nodig hebt maar een ander begin
Misschien vraagt dit jaar geen groter plan, maar een kleiner begin. Iets dat past binnen jouw echte leven, met al zijn drukte en onregelmatigheid. Verandering hoeft niet spectaculair te starten. Soms begint het met één andere keuze. Eén moment van aandacht. Eén vraag die niet oordeelt, maar onderzoekt. Welke kleine actie zou jij vandaag kunnen doen?
Zo’n begin heeft geen bewijsdrang en een einddatum nodig. Geen belofte voor het hele jaar. Het is genoeg voor vandaag. Misschien moet je het nieuwe jaar niet met onmogelijke voornemens starten maar met iedere dag een kleine actie. Dat is geen zwakte, maar precies wat jij nodig hebt om dit keer niet voortijdig af te haken.
Weet je niet waar je moet starten plan dan eens een coachingsgesprek met mij in zodat we jouw eerste acties op een rij kunnen zetten.
Anouk Spaan is voedingsconsulent en aangesloten bij de Beroepsvereniging Gewichtsconsulenten (BGN) en oprichter van Praktijk Plantaardig. Ze helpt vrouwen die willen afvallen zonder dieet, schuldgevoel of gevecht met eten. Vanuit haar eigen ervaring met emotie-eten weet ze precies hoe het voelt om steeds weer opnieuw te beginnen en hoe je dat patroon doorbreekt. Sinds 2018 eet ze volledig plantaardig en laat ze zien dat chips en chocola ook prima in een gezond eetpatroon passen.
Als voormalig chocolademonster weet ze hoe verleidelijk die kast kan zijn. Als ze snoept, dan is het de volle 10 waard want half werk past niet bij haar.
Wil je ontdekken hoe plantaardig eten je helpt om afvallen wél vol te houden, zonder streng dieet? Lees meer over Start Vandaag.
WhatsApp 0641206515
anouk@praktijkplantaardig.nl
Ede, Online via Zoom
